’Het is het gevoel van vrijheid dat je hier hebt’, zegt Jack, een 40-jarige Britse makelaar die regelmatig in de Rosse buurt verblijft. ‘Vrijheid om te doen wat je wilt. De mensen geven je het gevoel dat je welkom bent en bovendien is Engeland zo leuk niet meer’. Verbitterd over zijn thuisland maar verblijd door de sfeer van de Rosse buurt bestelt hij een biertje en neemt een hijs van zijn joint. De eigenaar van de kroeg aan de Oudezijds Achterburgwal valt hem bij: ‘Twintig procent van de toeristen in Nederland is hier dankzij de romantiek van de Wallen’.

Medeplichtig

Of dat zo zal blijven is de vraag. De gemeente Amsterdam wil het imago van de stad opvijzelen door de Wallen, de Rosse buurt, op de schop te nemen. ‘Liever een toeristenattractie minder, dan medeplichtig aan misbruik van vrouwen,’ aldus Lodewijk Asscher, wethouder van Economische Zaken. Het plan is om de rode lichten van de ruim 400 kamers geleidelijk te vervangen door het witte licht van luxe winkels en restaurants, Maar er moeten vooral ateliers van trendy modeontwerpers komen. ‘Buy the dress, not the woman’, luidt de slogan van een campagne die toeristen op de hervorming van de Wallen moet wijzen. De gemeenteraad gaf zijn steun, maar twijfelt over de bedoelingen van het PvdA-initiatief. Gaat het om het terugdringen van de criminaliteit of om een ‘ethische zuivering’, zoals columnist Jan Blokker het noemt?

De Wallen

Schreeuwlelijken

Inmiddels zijn achter zo’n 60 ramen de prostituees verdwenen. De kroegbaas merkt dat. ‘De romantiek is eruit en er komen nu al minder toeristen. De Wallen zijn een stuk Nederlandse cultuur en trekpleister nummer één. Dat burgemeester Cohen heeft geroepen dat de Engelse schreeuwlelijken niet meer welkom zijn, heeft al voor een daling van het aantal toeristen gezorgd. Als er nog minder komen(,) heeft Amsterdam geen bestaansrecht meer.’ Daarom heeft de kroegbaas zich aangesloten bij ‘Platform 1012’, een verbond van ondernemers die zich verzetten tegen de stigmatisering van de Wallen als misdaad bevorderend gebied. ‘Tuurlijk ben ik voor de verdwijning van criminaliteit. Maar daarvoor hoeven de wallen niet te veranderen in een rijkeluisgebied.’ Als de schoonmaak van de Wallen zich daadwerkelijk voltrekt, denkt Jack niet dat hij -en vele Britten met hem- Amsterdam nog vaak zullen bezoeken. ‘Ik ga vijf à zes keer per jaar naar Amsterdam. De stad is uniek in wat het te bieden heeft. Maar ja, kledingwinkels en wijnbarretjes hebben we in Engeland ook.’

Foto's door Nicolas Baker

Meer over prostitutie in Amsterdam op cafebabel.com